دلتنگ

دلتنگ حرفهایی میشوم که سقط میشوند.

گاهی حرف تنها در ذهن میماند ،پیش از آنکه مجال رشد پیدا کند در نطفه میمیرد،

زبان گاهی تلخ میشود وکلام در حنجره می خشکد

کاش سنگ ها صبورتر از این بودند...

کاش فرشته مهربان پینوکیوی خیالم را آدم میکرد.

کاش کسی بود دمی زمان را حیف دلتنگی های من کند..

انگار بر آتش درونم خاکستر نکبت ریخته اند......

اما من هنوز رو سیاهم.

قلم

من یاد تو افتادم...